Our blog

Amy (32) is engaged to Dwight (37). They live in Lelystad, and Amy is the mother of two daughters: Loïs (2.5 years) and Ella (3 months). Amy works as a primary school teacher but is currently enjoying a few more weeks of maternity leave. Ella caught the RSV virus when she was just three weeks old. Our second pride, Ella, was born completely healthy at 41 weeks. From the very first minute, Loïs was an incredibly loving sister. She showered Ella with hugs and kisses. Loïs had already taught us how valuable and important a child is. I almost exploded with love for my two girls. Loïs goes to daycare every Wednesday with great enthusiasm. Two weeks after Ella was born, Loïs came home from daycare with a runny nose. At that moment, my overprotective motherly instincts kicked in because I wanted to protect my newborn from any harm. But we soon realized it’s impossible to keep a two-year-old away from her newborn sister, whom she adores so much. We did try to limit the kisses and hugs. On Saturday night, Ella started feeding poorly, and I noticed she was breathing more heavily. She also coughed occasionally but fortunately didn’t have a fever. I immediately searched online to see what it could be and quickly came across articles about the RSV virus. The next morning, a good friend came to visit. She works as a doctor's assistant and heard Ella coughing. She told me that she recognized the sound from babies who had come to her clinic and had caught the RSV virus. I felt uneasy, and that same Sunday afternoon, I called the midwife. She advised me to call the out-of-hours GP service immediately. There, Ella showed her coughing, but we were sent home with the message that there was nothing concerning in her lungs. I was partly relieved by this message, but I wasn’t reassured because I could see that Ella was not herself. The next day, Ella’s feeding got worse and worse. She was also almost impossible to wake up. I expressed my worries to Dwight for the umpteenth time, but he was fed up with my concerns, holding on to the doctor’s words at the GP service. The next morning, Ella developed rapid breathing with chest retractions and flaring nostrils. I contacted the GP, and since these were corona symptoms, I was only allowed to come at the end of the day during the corona consultation hours. My mother came over to check on us, and I burst into tears. You feel so powerless. I wanted to protect Ella so badly, and it felt like I was failing. She was still so small. Ella’s face started to look gray, and my mother decided I shouldn’t wait and needed to call again. Luckily, I was immediately allowed to visit the GP, while my mother stayed home with Loïs. The GP only needed to listen briefly to Ella and suspected the RSV virus, saying we had to go straight to the emergency department at Almere hospital. On the way, I called Dwight, who was attending a course elsewhere in the country, to tell him Ella wasn’t doing well and that he needed to come to the hospital. Once at the hospital, Ella was put on a monitor. Her oxygen levels were low, and they attached various sensors to her. A mother’s heart breaks seeing her tiny baby like this, but I knew she was now in good hands. I was so relieved we were finally taken seriously. We were moved to a room in the pediatric ward. An hour later, the test results came back: Ella had caught the RSV virus. I was angry and sad at the same time. If only I had listened more to my mother’s instinct and hadn’t been sent away from the GP service. At that moment, there was no time to be angry because I wanted to be there for my little girl and fight this terrible virus with her. Amid loud screaming, a feeding tube was inserted into Ella. She was also given oxygen and a suppository every few hours. Saline drops were put in her nose, along with xylometazoline drops. The plan was to let Ella drink by herself as much as possible and give the rest through the feeding tube to ensure she got enough nutrition to get stronger. After each feeding, she stopped after just 10 cc. She simply couldn’t continue because she was so breathless and didn’t have the strength to drink on her own. Every now and then, she had severe coughing fits. The only thing I could do was hold her upright during those episodes. During such fits, I often pressed the alarm button because it was so intense I feared she wouldn’t recover. The monitor kept beeping during these episodes because her heart rate went above 200 for a long time. I saw so much fear and panic in Ella’s eyes — it was horrible. Unfortunately, the nurses couldn’t do much at those moments other than keep her upright. It was terrible to see Ella like that. After a coughing fit that often lasted fifteen minutes, she would collapse like a rag doll into my arms and fall asleep. She was exhausted and so weak. I cried a lot; I wished I could take it all from her. Days went by, and Ella’s condition didn’t improve much, but thankfully it didn’t get worse either. Dwight came by whenever he could. He also took Loïs with him sometimes, who missed her sister and mother terribly. She knew Ella was sick and had to stay in the hospital. I sang songs to Ella, and she often lay with me or in her hospital crib. The nurses had her sleep on her stomach to help her breathe better. The nurses decided to see how Ella would do without oxygen. They had already lowered the oxygen, so this was the next step. Unfortunately, it didn’t go well, and the monitor kept beeping because her oxygen levels were too low. She went back on oxygen. The course of RSV is hard to predict, but the pediatrician who visited every morning hoped she had passed her peak. Gradually, she started drinking more on her own. Whatever she didn’t drink was given via the feeding tube. The coughing fits were still there but thankfully shortened. Many visitors were scheduled whom I had to cancel. Everyone was rooting for us. Ella improved from day six onward and, among all the sensors on her face, showed me her first smile. What a magical moment. My little girl, so small and fighting this awful virus. Another attempt was made to let Ella breathe independently, and thankfully it went well. I was so proud of my child when she drank her bottle completely for the first time. I cried again, but this time tears of joy. If she got through the night well, there was a very good chance we could go home the next morning. She had to keep drinking well on her own, which she did, including her nighttime bottle. The next morning, the pediatrician discharged us from the hospital. Ella wasn’t completely out of the woods but could continue to recover at home. Ella is now three months old and still has wheezing breathing. This may last a while longer, but hopefully, she will outgrow it. Luckily, she is doing well, though I remain extra vigilant. She drinks and sleeps well and is very cheerful. She flashes a big smile whenever someone looks at her. The pediatrician told us we should never have been sent away from the GP service. An important lesson, which keeps coming back: always listen to your mother’s instinct.

Laura (32) is in juli bevallen van haar eerste dochter, Bowie. Laura heeft een best pittig traject gehad. Bowie is ontstaan vanuit IVF en Laura deelt haar ervaring over een moeizame bevalling via een keizersnede.6 maanden geleden ben ik bevallen van mijn dochter Bowie. Een mooie, gezonde, lieve, vrolijke dochter. Ik heb Bowie mogen krijgen via IVF. Een pittig traject maar zo geweldig dat het mogelijk is. Bowie is van de derde terugplaatsing uit een eerste lichting embryo’s. Als ik andere verhalen hoor valt dat gelukkig hartstikke mee. Echter het traject en het idee dat als dit niet lukt er nooit een wens vervuld zou worden is pittig. Als het mis gaat, ook al is het maar 2 keer mis gegaan, denk je toch “Gaat dit ooit lukken?”.Mijn zwangerschap verliep prima. Controles waren goed en ze groeide als kool. Aan het eind bleek dat ik een wat verhoogde bloeddruk had. Ook was Bowie voor de tijd in de zwangerschap een grote baby. Hierdoor werd mijn situatie medisch en ging ik over naar het ziekenhuis. Prima natuurlijk maar ik had graag thuis willen bevallen. Dat was een beetje een domper. Ik ging met 36 weken met verlof en eerlijk gezegd was ik het zat! Het was hartje zomer, ik was helemaal voorbereid en ik dacht laat haar maar komen. Ik sliep ook heel slecht wat de situatie niet hielp. Elke week zat ik huilend bij de verloskundige. Uiteindelijk kwam daar het verlossende woord. Donderdag avond (40+ 6 weken zwanger) zou ik worden opgenomen. Ik zou een slaapmiddel krijgen en vrijdag zou ik worden ingeleid. Yes!Zo gezegd zo gedaan. We gingen samen donderdagavond naar het ziekenhuis. Arnoud, mijn partner, mocht gelukkig mee. Ik kreeg wat voor het slapen rond 22.00 uur en weg was ik. De volgende ochtend werd ik getoucheerd. Nog geen ontsluiting… Balen want dat betekende, zoals de arts mij vertelde, dat eerst mijn baarmoedermond moest verweken. Ik kreeg medicatie om dit proces te versnellen. Om de 4 uur werd ik gecontroleerd en kreeg ik een nieuw setje pillen. Het schoot totaal niet op. Vrijdagavond was het eigenlijk nog hetzelfde. We bleven nog een nachtje. De volgende ochtend was er niks veranderd. Weer een dag medicatie. De dag verliep zoals die daarvoor: controles maar geen verbetering. Het was zo vermoeiend want je krijgt best wel krampen/voorweeën van die medicatie! Zaterdagavond leek het door te zetten, ik kreeg weeën! Onder de douche heb ik deze weggepuft. Er zou in de avond nog een arts komen maar zij had nog een spoedgeval dus ze kwam later. Uiteindelijk trok het weer weg en ik wilde alleen maar slapen. Weer een nacht verder. Zondagochtend werd ik wakker en geen weeën meer. Wederom werd ik gecontroleerd. Net aan 3 centimeter! Mijn vliezen konden gebroken worden en dat werd direct gedaan. Wat een gek gevoel! Het werkte wel want er startte direct een weeën storm. 3,5/4 uur duurde deze storm. Alle houdingen heb ik aangenomen maar niks hielp om de pijn iets af te laten nemen. Na 4 uur werd ik weer gecontroleerd. Ik was niks opgeschoten. Net aan 3 centimeter nog steeds. Oei, dat was vrij demotiverend. Ik zei direct dan wil ik een ruggenprik want dit hou ik niet vol. Ik was ook al kapot van die dagen ziekenhuis en medicatie. De anesthesist kwam direct en de ruggenprik was zo gezet. Gelukkig werkte hij ook direct! Wat een verlichting! Er werden gelijk wee-opwekkers aangesloten zodat het proces zou gaan versnellen. En er was eindelijk progressie: om de paar uur een paar centimeter erbij. 17.00 uur in de middag had ik 9 centimeter. De verloskundige zei: “Je gaat vandaag bevallen.” Spannend!Om 20.00 uur weer controle. Nog geen 10 centimeter. Om 21.00 uur controle, weer niks. Om 22.00 uur zei de zoveelste arts die ik die dag zag: “Misschien op handen en knieën zitten, de zwaartekracht wil nog wel eens helpen.” Nou oké, ik een uur zo gezeten. Ik trilde op mijn benen. Ik was echt gesloopt. Ik keek mijn vriend aan en zei: “waar moet ik de energie nog vandaan halen om een baby eruit te persen?”. Na een half uur kwam de verloskundige kijken. Ik keek haar aan en zei: “Je moet echt even eerlijk tegen me zijn: Hoe groot acht je de kans dat dit nog gaat lukken?” Ze was voorzichtig maar uiteindelijk zei ze zo’n 30%. Na nog een half uur op m’n knieën draaide ik weer op m’n rug. Waar ik eerst nog wel íets van de weeën voelde, voelde ik nu helemaal niks meer. “Probeer het laatste randje anders weg te persen.” Dat probeerde ik maar ook dit mocht niks helpen. Ik keek Arnoud en aan en zei: “Het gaat niet gebeuren, ik voel het.” Het woord keizersnede was al gevallen. De arts kwam weer terug en ze ging overleggen met de gynaecoloog. Die raadde het ook aan en voor ik het wist werd ik klaar gestoomd om een keizersnede te ondergaan.Ik werd door het ziekenhuis heen gereden. Ik voel nog de tegels onder me. Ik werd de uitslaapkamer ingereden en vanaf toen begon het circus. Met 3 verplegers en anesthesisten werd er van alles aangelegd. Stickers voor m’n hartslag, een zuurstofmeter, er werd uitgelegd dat ik andere verdoving door m’n al eerder gezette ruggenprik kreeg en ineens zag ik Arnoud in operatiepak voor me staan. Binnen no time lag ik op de operatietafel. Als je een keizersnede krijgt word de tafel iets gekanteld. Die klik maakte iets in mij los. Ik keek Arnoud aan ik zei: “Oeh, ik vind het nu spannend worden.” We begonnen beide te huilen van de spanning en ze begonnen. Ik kan niet goed beschrijven hoe het voelt. Het is geen pijn maar enorme druk en getrek. Ik vergelijk het altijd met het trekken van je verstandskies maar dan keer tien. Geen pijn maar zoveel druk! Bowie zat, wat toen bleek, muurvast. Ik had nooit natuurlijk van haar kunnen bevallen. Ze was een sterrenkijker en haar hoofd lag ook nog schuin. Waar normaal het moment van uitdrijven een paar minuten duurt, duurde dit ongeveer 20 minuten. Ze probeerde haar vaginaal terug omhoog te duwen en in lichte paniek werden de verplegers en anesthesisten gesommeerd om te helpen duwen. Dit werd met stemverheffing gevraagd. Mij vriend vroeg op een gegeven moment of alles wel goed ging. Ze gaven aan dat het moeizaam was. Ik focuste mij alleen maar op het verwerken van de druk. Wow, ik had een keizersnede echt onderschat!Ineens uit het niets was ze daar. Ik zag haar voorbij komen en ze werd snel gecontroleerd door de kinderarts. Het duurde even voordat ze huilde. Ik zei maar: “ik hoor niks, ik hoor niks!” En ineens hoorde ik een prachtige huil. Daar was ze. Bont en blauw dat wel maar helemaal gezond. Terwijl Bowie werd onderzocht lag ik enorm te trillen. Adrenaline zeiden ze. Arnoud nam Bowie vast mee naar de kamer en ik werd dicht gemaakt. Ik viel steeds in slaap zo moe was ik.De weken na de bevalling waren pittig. Ik was anderhalve liter bloed verloren dus het duurde even voor ik er weer was. We moesten ook echt samen de bevalling echt even verwerken. Veel tranen en stress allebei.Toen Bowie ongeveer 8 weken was had ik nog een gesprek met de gynaecoloog van de bevalling om terug te kijken en ik wilde weten hoe het kwam en wat het zou betekenen voor de toekomst. Ze gaf aan dat het een combinatie van verschillende factoren was. De ligging van Bowie, mijn bekken die wat meer in een trechter liepen en ik had een stug lijf. Uiteindelijk hebben ze mijn baarmoeder wat verder open moeten maken om erbij te kunnen. Dit betekende wel dat ik nooit natuurlijk kon bevallen want de druk van de weeën zou het litteken open kunnen scheuren. Heftig om te horen allemaal maar ik heb dit gesprek als heel prettig ervaren en kan het iedereen aanraden die een bevalling heeft waar wat complicaties optreden.Inmiddels is ze 6 maanden en is Bowie een lief vrolijk meisje. Sommige mensen om mij heen zeiden: “Ach, kijk nou wat daar ligt dan ben je die bevalling toch zo vergeten?”. Voor mij staat mijn bevalling en hoe ik dat heb ervaren los van het geluk dat ik mijn dochter in mijn armen heb. Dus nee, die bevalling vergeet ik niet meer maar dat is ook helemaal oké.

When you’re expecting a baby, there’s a lot coming your way. So many things you don’t know yet or have never done before. It might even make you feel a little insecure. Because… how are you going to manage it all? Luckily, in the Netherlands, a maternity nurse will come to your home to teach you and your partner everything you need to confidently take care of your little one. Of course, before the birth, you’re already busy getting everything ready for your baby’s arrival. That includes making the baby’s bed—it’s one less thing to worry about later. But how do you make your baby’s bed properly? In this blog, we’ll explain everything you need to know. The Right BeddingThere are many opinions out there when it comes to baby bedding—and just as many options! But what you’ll definitely need are: a mattress protector (molton), a fitted sheet, a flat sheet, a blanket, and a small muslin cloth. Expecting a little one in autumn or winter? Go for a blanket with a warm teddy lining. Expecting a spring or summer baby? Then the unlined version is just right. It provides enough warmth during the warmer months. For a crib, go for the 75 x 100 cm size; for a cot, you’ll need 100 x 150 cm. Let’s Get StartedStart with the mattress protector. A molton protects the mattress from accidents. Put this around the mattress first. Then stretch a fitted sheet over the mattress. On the spot where your baby’s head will lie, it’s a good idea to place a small muslin cloth. Fold the muslin cloth into a triangle, place it with the point upward in the bed, and tuck it tightly under the mattress. This catches any spit-ups, so you don’t need to change the sheet every day—you’ll have enough laundry as it is! Fun fact: if you iron muslin cloths, they absorb less moisture. So, it’s better not to iron them. Now the bed is ready for the sheet and blanket. Lay the sheet flat on the bed first, then place the blanket about 20 cm below the top edge of the sheet. Fold the top part of the sheet over the blanket. Next, check where your little one will lie. It’s important that their feet don’t quite reach the bottom edge of the bed. This way, they won’t easily slide down while sleeping. Tuck both the bottom and sides of the bedding tightly under the mattress. Babies love feeling snug, and it also limits their range of movement—which is safer. What Do You Need – and How Much? One bedding set, unfortunately, isn’t enough. It’s always helpful to have extras in the closet when something’s in the wash. We recommend the following: 3 x mattress protectors (moltons) 3 x fitted sheets 2 x flat sheets 2 x blankets 5 x small muslin cloths (70 x 70 cm) We hope Jollein’s tips help you confidently make your baby’s bed. Still have questions? Feel free to contact us—we’re here for you!

De jaarwisseling is standaard een uitdaging voor iedere ouder. Je wilt dat jouw kleintje lekker door slaapt tijdens zo’n onrustige nacht, maar hoe zorg je daar nou voor? Samen met Slaapkops hebben wij voor jou een aantal tips opgesteld, zodat je de jaarwisseling zonder zorgen doorkomt.We geven je 5 tips voor een zorgeloze jaarwisseling met je kleintje.Tip 1: Heb je een baby of een jonge dreumes/peuter? Laat je kindje dan lekker slapen! Je kindje heeft waarschijnlijk nog geen idee wat de jaarwisseling inhoudt en je kindje is waarschijnlijk lekker in diepe slaap. Wanneer je jouw kindje toch wakker maakt, kan het zijn dat je kindje weer moeilijk in slaap zal vallen en daardoor oververmoeid raakt. Tip 2: Heb je een wat ouder kindje? Dan is de kans groter dat hij of zij de jaarwisseling mee wil maken. Als je kindje hier niet om vraagt, zou ik dit ook niet aankaarten. Grote kans dat je kindje gewoon lekker blijft slapen en minder kans op oververmoeidheid de volgende dag. Wil jouw kleine er echt graag bij zijn? Breng hem/haar dan op tijd naar bed en maak je kindje vijf minuten voor twaalf uur wakker. Na het vuurwerk, kan jouw kindje weer lekker gaan slapen.Tip 3: Probeer het los te laten! De meeste kindjes zullen door het vuurwerk heen slapen en niet wakker worden. Probeer je hier dus ook niet te druk over te maken. Het is vaak een angst van ouders dat hun kindje wakker wordt, maar in de praktijk zien wij dat de meeste kindjes hier doorheen slapen. Maar als je als ouder de trap op loopt is dat een ander verhaal. ;)Tip 4: Laat je jouw kindje slapen maar wordt hij of zij toch wakker? Haal je kindje er dan even uit en troost je kindje. Wanneer alles weer rustig en stil is, leg je jouw kindje opnieuw in bed. Is jouw kindje echt uit de slaapkamer gehaald? Start dan opnieuw een kort bed ritueel voordat je jouw kleine naar bed brengt. Tip 5: Is jouw kindje wakker geworden? Zorg er dan voor dat de volgende dag een dag is die rustig verloopt zonder te veel prikkels/drukte. Daarnaast kun je jouw kindje ook wat eerder op bed leggen de volgende dag om eventuele oververmoeidheid direct op te lossen.Wij hopen dat deze tips jou helpen voor een zorgeloze nachtrust van jouw kleintje en dat jij als ouder een fijne jaarwisseling hebt.

Denise (30) is the mother of her son Evan (4 years) and her baby boy Enzo (3 months). In this blog, she shares her experiences with her first and second child, the restless nights, and her experience with probiotics. First-Time Mom With my first son, Evan, everything was new and super exciting because so much comes at you when you become a parent! I breastfed Evan for two years, and it didn’t always go smoothly. When he turned two, I really felt it was time to stop. I was a bit worried about how that would go during the nights because he still woke up every three hours for a feeding. Once I stopped breastfeeding, a miracle happened: our little man suddenly slept through the night! In the end, stopping was easier than I feared. He was sad for two days and still asked for a “mama slok slok” (his way of asking to nurse), which broke my heart a little. But when he started sleeping so well – and so did I after two years – we were overjoyed! Tummy Cramps When I was pregnant with our second son Enzo, I thought, “A second child? I’ve got this!” I had learned so much with Evan. But nothing could have prepared me for how different it would be. Enzo suffered a lot from tummy cramps and was a very restless baby. He also had some reflux in the first few weeks – a tough combination, especially while breastfeeding. Unfortunately, I hadn’t taken probiotics during pregnancy this time, something I did do with Evan. And Evan barely had any tummy issues. I really regretted skipping the probiotics. Sleepless Nights I started to dread the nights. We barely got any sleep and had to constantly rock and soothe Enzo. He slept next to me in a co-sleeper, so I could hear every sigh and whimper. He was extremely restless, cried often, flailed his arms, and made noises all night long. We tried everything: swaddling, drops, white noise machines, cuddly sheep… nothing seemed to help. Enzo cried so much. Some days, he only slept 4 hours in total – the other 20 hours, we were constantly moving with him to keep him calm. At first, a warm compress on his tummy helped a bit, and I was finally able to get two hours of sleep between feedings. But after a few days, even that stopped working. Probiotic Powder It was a really tough time – and that’s putting it mildly! We visited the GP and an osteopath, but it didn’t really help. Then I remembered: I had taken a probiotic powder during pregnancy with Evan – and not with Enzo. Suddenly it clicked. I was relieved to find out that the powder could also be given directly to babies in a bottle. So I ordered it immediately! We now give Enzo a bottle of formula once or twice a day so we can mix in the powder – and I also get a little breathing room. And sure enough: after just a few days, the tummy cramps became significantly less. I thought to myself, “If only I’d known this sooner!” We could finally start enjoying Enzo’s baby days a bit more. Sleeping Improvements Enzo is now three months old, and things are going much better! Some days he’s still a bit restless or struggles to poop, but it’s nothing like before. When he was 2.5 months, we moved him to his own room. I found this really scary! But to our surprise, it went super well. We use a white noise machine at bedtime so he knows it’s time to sleep. I put him in his little sleep sack, give him one last feeding, and lay him down. I stay with him for a bit to help with his pacifier, and then he drifts off. Sometimes he even falls asleep without the pacifier! If he wakes up, I go in, give him a gentle stroke on the head, pop the pacifier back in, and he goes back to sleep. He now usually sleeps from 7:30 PM to 3:00 AM, then wakes again around 7:00 AM. In the afternoon, he often naps for another two to three hours. Don’t Give Up! If your baby is restless, don’t give up! A sleep sack can really help. Swaddling only frustrated Enzo because he couldn’t move his arms. But having a routine and bedtime rituals made a big difference. And for us, the probiotic powder was by far the most helpful. Enzo also started sleeping better in his own room. Something else that really gives peace of mind: we have a baby monitor with a camera in his room. I can check on him from my phone, which helps me relax too.

There Was No Pink Cloud At FirstLaura (32) is the mother of 12-week-old Bowie. She shares her experience of the first nights in the hospital after giving birth, her struggles with sleep, unsolicited advice, and outdated views on baby sleep. Sleep... oh boy.A topic I Googled endlessly! Searches like “my baby sleeps restlessly”, “short naps baby”, or “baby routine 2 months”. I follow several sleep coaches on Instagram, both Dutch and American. You can literally get lost in it! So many different opinions, so many approaches. It drives you crazy! Not to mention all the forums I scoured for stories from other parents. A Rough StartThe sleep issues started right after birth. Bowie was born after three full days of induction: pills, contractions, storms of contractions, an epidural—you name it. In the end, she was born via emergency C-section. She was completely stuck, and they had to open me up even more to get her out. I was completely exhausted—like most women after birth. The first nights in the hospital, I couldn't sleep. I was still full of adrenaline and trying to process everything. But I didn’t really have the space to, because… hello, I had a baby! I was hyper-focused on her. Every sound she made had me on edge. Same with my partner Arnoud. We didn’t sleep, and neither did she. The nurses eventually took her for a bit so we could rest—and guess what? She slept too! The hospital was very focused on breastfeeding. I lost 1.5 liters of blood and my milk just wasn’t coming in. Supplementing with formula wasn’t considered the first night. But Bowie was a big baby and she was hungry! Of course, that didn’t help with sleep. But as new parents, you trust the experts. Luckily, she got some bottles later on. Old-Fashioned AdviceOnce the maternity nurse left, the local child health center took over. They give good advice, generally speaking. But when it comes to sleep, their views feel really old-fashioned. Bowie slept in her bassinet at night, in our room. We put her down asleep, and she would sleep between feeds. Perfect! But they told us to put her to bed at 7 pm and let her cry for 5 minutes if she didn’t fall asleep. I couldn’t do that. I rocked her to sleep, stayed with her until she dozed off. It took many evenings—but now she sleeps beautifully! Daytime was another story. She slept on me, on her dad, or in the playpen. Again, we were told to put her in her bed and let her cry—even when she was just 4–5 weeks old! Sorry, but no. I find that outdated, and I don't believe it leads to a happier baby. A Small Leap ForwardI also put pressure on myself. I kept thinking: “When I go back to work, there needs to be a rhythm.” She definitely sensed that. When I shared this with other moms, they all said the same: “Don’t stress. Try the bassinet, and if it doesn’t work, hold her. As long as she sleeps!” Still, the center kept recommending crying it out. Honestly, I now just tell them things are going fine—and follow my own path. I try every nap in her bassinet (still in our bedroom). Sometimes she only sleeps for 30 minutes. Then I take her with me—and she’ll sleep another 2–3 hours. Finally a RhythmNow that Bowie is 12 weeks old, we’re finding a rhythm. I can tell she gets sleepy about 1.5 hours after feeding. I change her diaper, put on a song, rock her almost to sleep, and lay her down. Sometimes it works, sometimes not. At daycare, she can fall asleep on her own—not for long, but she’s learning. Letting GoI’ve let go of the pressure. The rhythm will come. I’ve read some great articles about how crying it out doesn’t work and can even have long-term effects. It definitely doesn’t work for my daughter. Of course, I don’t rush to her for every little whimper. But real crying? Not for my baby. Trust Your GutTo all the moms out there: It’s a cliché for a reason—trust your motherly instinct! It’s so true. Every baby is different, and you know yours best. I’ve decided that if by 6 months she still doesn’t sleep alone in her own bed, I’ll consider a gentle sleep coach. Until then, I’m trusting my instincts—and I know it’ll all be okay. 📸 Instagram tip: @thenewsleepcoach